Lezingen

Komende lezingen vinden plaats op:

  • dinsdag 6 juni 2017 van 10.25-12.10 uur Fontys Lerarenopleiding, Gastcollege eerstejaars geschiedenisstudenten en studenten levensbeschouwing, Fontys Hogeschool Tilburg.
  • vrijdag 14 juli 2017 van 14.30-15.45 uur, Zorgcentrum Kievitshorst, Beneluxlaan 101, Tilburg.
  • zondagmiddag 1 oktober 2017 (tijdstip volgt nog), Concertlezing in Nationaal Monument Kamp Vught, in samenwerking met Vocaal Ensemble Pur Sang, Lunettenlaan 600, Vught.
  • maandag 9 april 2018 van 20.00-22.00 uur, PKN Kempengemeenten, Protestantse kerk Bergeijk, Domineestraat 10, Bergeijk.

6 gedachtes over “Lezingen

  1. Dinsdag 26 april bezocht ik de lezing van Herman Teerhöfer.Na het lezen van het artikel in Brabants Centrum over dit onderwerp “moest”ik naar Kasteel Stapelen om meer te weten te komen over de overlevingsdrang en de traumatische ervaringen opgelopen in de concentratiekampen en met name Auschwitz..Op een zeer rustige en weloverwogen vertelde Herman over de overlevenden,zijn interviews en over andere zaken zoals “wat geven wij door aan de jeugd “en hoe doen we dat op een manier die bij ieder van ons anders kan zijn.Het geheel werd ondersteund door krachtige beelden van een aantal ex-gevangenen en hun relaas.Een inktzwarte periode voor velen die toch nog de kracht hadden om na de oorlog een zinvol bestaan op te bouwen.Dankbaar dat ik deze avond mocht meemaken ging ik weer naar huis.Herman bedankt.

  2. Dag Herman Teerhöfer,

    Afgelopen dinsdagavond heb ik uw lezing gehoord over getuigenissen van overlevenden van het kamp Auschwitz. Het was een zeer boeiende avond. Deze lezing wil ik graag bij iedereen aanbevelen. Het is beslist de moeite waard, mede omdat mensen geïnterviewd worden die nu bijna allemaal in de laatste fase van hun leven zijn (of reeds zijn overleden) en nog goed in staat om hun ervaringen in het kamp te verwoorden. Om een voorbeeld te noemen dat mij getroffen heeft: een arts beschrijft de ellende waarin hij op dat moment verkeert en zegt dan dat hij zijn ogen niet mag sluiten omdat hij bang is dat hij dan gaat overlijden. Hij wil op dat moment persé niet overlijden omdat hij later nog wil getuigen van de ellende in het kamp.

    Met hartelijke groet,

    Mart Lemmens, provinciaal overste van de Paters Assumptionisten

  3. Een bijzonder ontmoeting.

    Op negen mei j.l. ben ik getuige geweest van “Lezingen” in het Klooster in Wittem door de heer Herman Teerhöfer. Het betrof een lezing over zijn interviews met overlevenden van Auschwitz.
    De heer Teerhöfer heeft inmiddels vijfenzestig van deze overlevenden geïnterviewd.
    Ik heb er diep respect voor, dat het de Heer Teerhöfer lukt om zovelen te laten
    vertellen over de gruwelijke ellende die zij doormaakten. Zeer indrukwekkend, aangezien deze mensen zich vaak niet konden uiten. Het feit dat ze dit bij de heer Teerhöfer wél kunnen, zal naar mijn idee zeker te maken hebben met zijn integere betrokkenheid.

    Één van de geïnterviewden is Max Hamburger, mijn echtgenoot. Ik heb ervaren hoe hij de ellende met zich meedroeg, maar er aanvankelijk niet over kon spreken.
    Pas ruim 30 jaar na de oorlog begon hij zijn verhaal stukje bij beetje te vertellen, nadat hij in contact kwam met Hans Herman Henrix, directeur van de Bischöflichen Akademie des Bistums Aachen en actief participeerde in de Joods-Christelijke dialoog, ook in Duitsland. En dat, terwijl hij het land aanvankelijk nooit meer wilde betreden.
    In 2000 bracht hij het zelfs op om, samen met twee van zijn dochters, op verzoek van TV-programma Netwerk een bezoek te brengen aan concentratiekamp Buchenwald, waar hij in 1945 bevrijd werd.
    Uiteindelijk kon en wilde hij getuigen van hetgeen hem in de oorlog is overkomen. Hij ging daarvoor regelmatig naar scholen in Nederland en Duitsland en sprak op tal van congressen. Hij vond het belangrijk om te helpen voorkómen dat deze gruweldaden zich ooit weer voor zouden doen. Het gaf zin aan zijn leven.

    Dit nu is drijfveer van de Heer Teerhöfer: Hoe konden de slachtoffers zich nog op de been houden en weer zin geven aan het leven.
    De getuigenissen en levensverhalen moeten bewaard blijven voor komende generaties.

    Dankbaar ben ik, dat er mensen bestaan die zich realiseren hoe belangrijk en
    noodzakelijk het is, deze geschiedenis levend te houden.

    Dank je wel Herman Teerhöfer!

    Linda Hamburger – Möhringer.

  4. Gisteren een hele mooie, boeiende en soms ontroerende lezing van Herman Teerhöfer bijgewoond in Moergestel. De animo was groot, en terecht!

    Aan de hand van verschillende fragmenten van interviews die hij in de loop van de afgelopen jaren heeft afgenomen met Auschwitz overlevenden schetste hij een indrukwekkend beeld van de onvoorstelbare ervaringen die deze moedige mensen hebben ondergaan in dit vernietigingskamp.

    Een heel bijzonder project, deze interviews, want alleen op deze manier blijven de ervaringen bewaard en levend voor het nageslacht!

  5. Op 25 januari 2017 ben ik gewest naar een presentatie van Herman over zijn gesprekken met overlevenden van Auschwitz. Het was zeer indrukwekkend. Het ging er vooral om hoe de geinterviewden A. hadden ervaren.
    Er hing een hele intieme sfeer waardoor het makkelijk was om vragen te stellen.
    In deze periode van het jaar waarin Auschwitz in de media wordt herdacht , is het project van Herman en zijn presentatie een waardevolle aanvulling.

  6. Op 21 mei 2017 woonde ik een lezing bij in de Sjoel in Meerssen. De lezing ging met name over mijn vader, Max Hamburger. Mooi dat juist op deze locatie over hem gesproken werd, omdat zonder zijn inspanningen destijds, deze synagoge niet zo mooi gerestaureerd en in ere hersteld zou zijn geweest.
    De thematische benadering die Herman Teerhöfer voor de opbouw van zijn lezing koos, vond ik buitengewoon interessant. Zo kreeg je niet alleen het verhaal van een overlevende te horen, maar ook hoe deze over specifieke onderwerpen dacht: het zorgt voor meer diepgang.
    Het was ook dierbaar om als ‘dochter van’ nog een korte toelichting te kunnen geven op mijn ervaringen met opgroeien in een dergelijk verhaal en wat ik daarvan geleerd heb.
    Herman, op deze plek wil ik je nogmaals danken voor het mooie en belangrijke werk dat je doet: zorgen dat de verhalen en levenslessen van mensen die de extreme omstandigheden in de kampen van WOII wisten te overleven, niet verloren gaan voor de volgende generaties. Dat je hun lessen nog maar lang mag blijven uitdragen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *